Întotdeauna am crezut că era ένα κακομαθημένο παιδί, γεμάτο αλαζονεία. Ο Χάρης είχε όλα όσα θα μπορούσε να ονειρευτεί κάποιος στη ζωή του: ένα δικό του διαμέρισμα στο Κολωνάκι, αυτοκίνητο, επώνυμα ρούχα.
Εγώ ήμουν πάντα το «γκρι ποντικάκι». Έκρυβα το γεγονός ότι οι γονείς μου ήταν αλκοολικοί και πως δούλευα από τα δεκατέσσερα. Έτσι έμαθα να ράβω και έφτιαχνα ή επιδιόρθωνα ρούχα για τις φίλες μου.
Μόλις ξεκίνησε η χρονιά στο πανεπιστήμιο, οι συμφοιτητές μου αποφάσισαν να διοργανώσουν ένα πάρτι. Με εξέπληξε ότι με κάλεσαν κι εμένα. Ήθελα όσο τίποτα να αποδείξω ότι αξίζω.
Δεν είχα χρήματα για καινούρια φόρεμα, οπότε έραψα μόνη μου ένα. Η γειτόνισσά μου με χτένισε. Όταν έφτασα στο πάρτι, οι φίλοι μου δεν με αναγνώρισαν. Ο Χάρης με παρατήρησε και όλο το βράδυ είχε τα μάτια του πάνω μου. Προσπάθησα να φύγω διακριτικά, αλλά με πρόλαβε και μου πρότεινε να με πάει μέχρι το σπίτι.
Του είπα τη διεύθυνση της γειτονικής πολυκατοικίας: ντρεπόμουν να καταλάβει πού μένω πραγματικά. Από εκείνο το βράδυ αρχίσαμε να βγαίνουμε· σιγά-σιγά, ερωτευτήκαμε. Ποτέ δεν ένιωσα πως με έβλεπε αφ υψηλού πάντα με αντιμετώπιζε σαν ίση.
Όλα πήγαιναν καλά, μέχρι να μάθουν οι συμφοιτητές μου που δούλευα: σε ένα μικρό ραφείο στα Πατήσια. Άρχισαν να με κοροϊδεύουν. Ήθελα να ανοίξει η γη να με καταπιεί από την ντροπή μου. Δεν μου έμενε άλλη λύση από το να φύγω έτσι βρέθηκα στο γραφείο του κοσμήτορα και υπέβαλα αίτηση για διακοπή σπουδών.
Νόμιζα πως θα ξεχάσουν την ύπαρξή μου σε έναν χρόνο, ίσως και να μεταφέρω σε άλλη σχολή. Τώρα βλέπω πόσο ανόητο ήταν αυτό, αλλά τότε το θεωρούσα τη μοναδική μου διέξοδο. Άλλαξα αριθμό τηλεφώνου, κάτι που έβαλε τέλος στη σχέση μου με τον Χάρη. Δύο μήνες αργότερα ανακάλυψα ότι ήμουν έγκυος.
Δεν είχα κανέναν να μοιραστώ το νέο μου. Δούλευα όλη μέρα και τα βράδια έκλαιγα στο μαξιλάρι μου. Οι γονείς μου αντέδρασαν άσχημα και όλο μου ζητούσαν χρήματα για κρασί και τσίπουρο. Η νονά μου τα είδε όλα αυτά και με πήρε στο σπίτι της.
Όταν της είπα όλη μου την ιστορία, ένιωσα επιτέλους μια μικρή ανακούφιση. Εκείνη ήταν που με συνόδεψε στον Ευαγγελισμό όταν ήρθε η ώρα να γεννήσω πρώτη της είπα ότι γεννήθηκε ο γιος μου. Μωρό ξανθό με γαλανά μάτια, σαν άγγελος. Τον κοιτούσα και ούτε που χόρταινα.
Ξαφνικά, ήρθε ένα μήνυμα από τον Χάρη: Σας αγαπώ πολύ και τους δύο. Θέλω να είμαστε μαζί. Την επόμενη μέρα, όταν πήρα εξιτήριο, φοβόμουν να τον αντικρίσω. Θυμάμαι ακόμα τη στιγμή που στεκόμουν στην πόρτα αγκαλιά με το μωρό και φοβόμουν να τον δω στα μάτια.
Πόσο ανόητη ήμουν τότε που στέρησα από τη ζωή μου μια ολόκληρη χρονιά ευτυχίας; Πώς θα μπορούσα να απαρνηθώ έναν τέτοιον σύντροφο για πάντα; Αυτές οι σκέψεις ήρθαν μόνο όταν είδα πόση αγάπη και τρυφερότητα έδειχνε ο Χάρης στο παιδί μας και πώς το κρατούσε στην αγκαλιά του.
Έτσι έμαθα πως το θάρρος να σταθείς απέναντι στον εαυτό σου και να αποδεχτείς το παρελθόν σου είναι πολύ μεγαλύτερη δύναμη από κάθε δυσκολία. Τελικά, η αληθινή ευτυχία έρχεται όταν αφήνεις την αγάπη να νικήσει τον φόβο.
