Sylwia odłożyła telefon na blat i przez chwilę po prostu stała, wpatrując się w ekran. Klientka o imieniu Marcelina przysłała zdjęcie. Na zdjęciu, oparty o maskę srebrnego Mercedesa i uśmiechający się tym swoim leniwym uśmiechem, stał Marek. Jej mąż. Ojciec jej dwóch córek, Zosi i Helenki.
Marcelina dołączyła do zdjęcia krótką wiadomość głosową. Sylwia odsłuchała ją, wycierając ręce w fartuch.
— Ma być elegancko, bez tandety. Żadnych lukrowych róż ani łabędzi, błagam. Mój mężczyzna ma gust. W środę mija rok, odkąd jesteśmy razem. To będzie wyjątkowy wieczór. Wie pani, on jest wreszcie gotowy na rozwód. Jego żona to taka typowa szara mysz domowa. Wiecznie w tych samych dresach, tylko dzieci i te jej ciasta. ZERO pasji. On przy mnie dopiero odżył. Dlatego tort musi być wyjątkowy.
Sylwia odsłuchała wiadomość drugi raz. Szara mysz domowa. Zero pasji.
Spojrzała na swoje odbicie w drzwiach piekarnika. Stary T-shirt, włosy związane gumką, pod oczami ślady zmęczenia po nieprzespanej nocy z chorym dzieckiem. Zegar na ścianie wskazywał jedenastą rano. Za dwie godziny trzeba było odebrać dziewczynki ze szkoły.
— Zdjęcie jest dobre, nada się do wydruku — odpisała spokojnie. — Proszę tylko o adres dostawy na środę.
— Ulica Wierzbowa 22, apartament 12. Osiedle Nowa Praga. Proszę być o siódmej wieczorem. I proszę nie zapomnieć o czekoladowej kuli-niespodziance. W środku będzie karteczka. Chcę, żeby zobaczył, jaką ma u mnie przyszłość.
Sylwia odłożyła telefon i podeszła do okna. Za szybą prószył drobny marcowy śnieg, przysypując zaparkowane na podwórku samochody.
Wzięła głęboki oddech.
W środę miał być bankiet. Marek powiedział jej, że jedzie do Gdańska na szkolenie.
***
Wrócił z pracy po szóstej. Rzucił torbę w korytarzu, zdjął buty. Dziewczynki rzuciły się na niego z piskiem, ale on tylko poklepał je po głowach i od razu wszedł do kuchni.
— Co na obiad? — zapytał, nawet na nią nie patrząc. — Padam z nóg. Mieliśmy dziś kontrolę z centrali.
— Rosół, a na drugie gołąbki — odpowiedziała Sylwia, mieszając zupę. — Umyj ręce, zawołam dzieci.
Jedli w milczeniu. Marek przeglądał coś w telefonie. Łyżka dzwoniła o talerz. Sylwia kroiła Helenki naleśnika na małe kawałki i obserwowała męża. Jego dłonie. Jego opaloną szyję. Zapach jego wody kolońskiej zmieszany z wonią biurowego plastiku i kawy z automatu.
— W środę muszę wyjechać — powiedział Marek, nie podnosząc wzroku znad ekranu. — Szkolenie w Gdańsku. Dwa dni. Wracam w piątek rano.
— Szkolenie? — powtórzyła Sylwia. — Znowu? Przecież miesiąc temu byłeś na szkoleniu w Krakowie.
— No i co z tego? — wzruszył ramionami. — Firma inwestuje w rozwój pracowników. Powinnaś się cieszyć, że twój mąż nie stoi w miejscu.
Zosia, jedenastoletnia córka, podniosła głowę znad talerza.
— Tato, obiecałeś, że w czwartek pójdziesz ze mną na zebranie do szkoły. Mam dostać nagrodę za konkurs z biologii.
— Córeczko, przepraszam — Marek w końcu spojrzał na dziecko. — Ale w czwartek jeszcze mnie nie będzie. Przyjdę następnym razem.
— Zawsze tak mówisz — mruknęła Zosia i wróciła do jedzenia.
Sylwia nic nie powiedziała. Wstała i zaczęła zbierać talerze. Zwykła domowa rutyna. Kiedyś ją to denerwowało. Aż do wczoraj, kiedy dostała wiadomość od nieznajomej kobiety. Teraz ta rutyna dawała jej dziwny, zimny spokój.
Bo kiedy ręce są zajęte pracą, głowa może precyzyjnie zaplanować operację.
***
We wtorek rano, po odwiezieniu dziewczynek do szkoły, Sylwia zamknęła się w swojej pracowni.
Wyjęła mąkę, jajka, masło. Przepis na biszkopt czekoladowy znała na pamięć — piekła go od ośmiu lat, odkąd rzuciła pracę w korporacji i założyła własną firmę cukierniczą. To Marek ją do tego namówił. „Będziesz sobie piekła ciasteczka, a ja będę zarabiał na dom” — powiedział wtedy. I przez te osiem lat ani razu nie zapytał, jak jej idzie. Nie wiedział, że jej torty zamawiały najlepsze restauracje w Warszawie. Nie wiedział, że jej konto firmowe było grubsze od jego pensji menedżera w sieciówce AGD.
Wsypała kakao do misy miksera. Maszyna zawarczała miarowo. Kakao, maślanka, szczypta cynamonu. Ciasto nabrało głębokiego, ciemnobrązowego koloru — jak ziemia po deszczu.
Piekarnik nagrzał się do stu siedemdziesięciu stopni.
Sylwia wstawiła blachy i usiadła na stołku. Sięgnęła po telefon. Otworzyła konwersację z panią Marceliną.
„Czy w kuli-niespodziance oprócz karteczki życzy sobie pani coś jeszcze? Może jakiś drobiazg? Klienci często wkładają tam pierścionki albo breloczki. Oczywiście wszystko, co zmieści się w kuli o średnicy dziesięciu centymetrów.”
Odpowiedź przyszła po minucie.
„Och, świetny pomysł! Właśnie miałam do pani pisać. Proszę włożyć do środka ten pierścionek. Należał do jego matki, ale ona mi go dała. Wie pani, jego żona nawet nie chciała go nosić, a dla mnie to symbol. Marek będzie zachwycony.”
Sylwia powiększyła zdjęcie pierścionka. Złota obrączka z brylantem. Znała ten pierścionek. Należał do babci Marka. Dostała go w prezencie ślubnym od teściowej. Nosiła go przez dziesięć lat, dopóki nie zrobił się za ciasny po drugiej ciąży. Oddała go teściowej na przechowanie dwa lata temu.
A teraz teściowa dała go kochance syna.
Sylwia poczuła, jak coś w niej pęka. Nie serce — z tym zdążyła się uporać. Pękła ostatnia nić lojalności wobec rodziny męża. Wobec kobiety, którą przez dwanaście lat nazywała mamą.
— Dobrze, proszę przysłać pierścionek kurierem. Zdążę umieścić go w kuli — odpisała.
***
We środę po południu Sylwia kończyła montaż tortu.
Cztery warstwy ciemnego biszkoptu przełożone kremem mascarpone z malinami. Na wierzchu — idealnie gładka warstwa ciemnej polewy. Z boku — ręcznie wykonana dekoracja z czekoladowych liści. Na samym szczycie — wydrukowane na papierze cukrowym zdjęcie Marka, uśmiechającego się do obiektywu. Pod zdjęciem złoty napis jadalnym atramentem: „Dla zwycięzcy od jego Muzy” — tak, jak życzyła sobie Marcelina.
Sylwia odsunęła się na krok i spojrzała na swoje dzieło.
W ciągu ośmiu lat upiekła setki tortów. Weselne, urodzinowe, chrzcielne. Zdarzały się i takie na zamówienie kochanek. Zazwyczaj ignorowała kontekst — praca to praca. Ale tym razem tort był osobisty.
Sięgnęła po dwie czekoladowe półkule, które przygotowała dzień wcześniej. Do środka włożyła pierścionek babci Marka. A obok niego — starannie wykaligrafowaną karteczkę.
Tekst ułożyła w myślach poprzedniej nocy.
„Marku, oto kilka faktów, o których twoja Muza może nie wiedzieć: 1. Kredyt za Mercedesa jest na ciebie, zostało 48 rat po dwa tysiące złotych. 2. Twoja szara mysz zarabia więcej od ciebie od pięciu lat. 3. Dziewczynki w przyszłym tygodniu mają przedstawienie. Zosia gra księżniczkę. Helenka jest biedronką. Obiecałeś im, że przyjdziesz. 4. Twoje ulubione gołąbki to nie te z ryżem, tylko z kaszą. Ale Muza nie musi tego wiedzieć, bo przecież ona nie gotuje — ona „inspiruje”. Powodzenia w nowym życiu. Szara Mysz.”
Złożyła karteczkę na cztery części. Wsunęła ją do czekoladowej kuli razem z pierścionkiem.
Potem ostrożnie skleiła obie połówki roztopioną czekoladą. Szew był praktycznie niewidoczny. Kula wyglądała pięknie — jak drogocenna ozdoba obok tortu.
Kwadrans po piątej Marek wyszedł z domu.
— Będę w piątek rano — rzucił, całując ją w policzek. — Trzymaj się tu. Dziewczynkom powiedz, że tata je kocha.
— Powiem — obiecała Sylwia. — Dobrej zabawy w Gdańsku.
Marek spojrzał na nią dziwnie, jakby wyczuł coś w tonie jej głosu. Ale potem machnął ręką i wyszedł. Po minucie usłyszała warkot silnika jego Mercedesa.
Odczekała piętnaście minut. Potem poszła do sypialni.
Otworzyła szafę. Jego ciuchy. Garnitury, koszule, swetry. Wyciągnęła spod łóżka dwie walizki — tę dużą, z którą jeździł w delegacje, i tę średnią, sportową. Zaczęła pakować.
Koszule w kratę. Jego ukochane, znoszone. Do walizki. Marynarka od garnituru ślubnego, którą trzymał z sentymentu. Do walizki. Trampki, lakierki, krawaty. Bielizna. Skarpetki. Szczoteczka do zębów. Golarka. Krem do golenia. Dwie butelki drogiej whisky, które trzymał w barku. Kolekcja płyt winylowych, którą odziedziczył po dziadku.
Spakowała wszystko w niecałą godzinę.
Zostawiła tylko jedną rzecz — oprawione zdjęcie ślubne z kościoła. Położyła je na wierzchu zamkniętej walizki.
***
O szóstej wieczorem zapakowała tort do firmowego samochodu — srebrnego volkswagena caddy z logo jej cukierni na drzwiach. Walizki rzuciła na tylne siedzenie.
Adres, który podała Marcelina, był w modnej dzielnicy apartamentowców na Pradze-Północ. Sylwia znała to miejsce — kiedyś piekła tort na parapetówkę w jednym z tamtejszych loftów.
Droga zajęła jej czterdzieści minut. Warszawskie korki były dziś wyjątkowo łaskawe.
Zaparkowała przed wejściem do apartamentowca z ciemnej cegły. Wyciągnęła walizki na chodnik. W ręce wzięła tort.
Przy drzwiach stał ochroniarz. Młody chłopak w granatowym uniformie.
— Dobry wieczór, mam dostawę do apartamentu dwanaście. Tort — powiedziała Sylwia.
— Proszę bardzo — ochroniarz przytrzymał jej drzwi. — A walizki?
— Zaraz ktoś po nie zejdzie — odparła.
Wjechała windą na czwarte piętro. Korytarz był wyłożony szarym marmurem. Apartament numer dwanaście znajdował się na samym końcu, z oknem wychodzącym na Wisłę.
Nacisnęła dzwonek.
Drzwi otworzyły się niemal natychmiast. W progu stała Marcelina.
Była dokładnie taka, jak Sylwia sobie wyobrażała. Szczupła blondynka w satynowej sukience koloru butelkowej zieleni. Paznokcie idealnie pomalowane, włosy układane lokówką, makijaż — wieczorowy, z wyraźnym akcentem na oczy. Pachniała mocnymi, orientalnymi perfumami. Za nią Sylwia widziała wnętrze apartamentu — przygaszone światło, świece na stole, dwa kieliszki. Nastrojowa muzyka leciała gdzieś z głębi pokoju.
— Tort! — wykrzyknęła Marcelina. — Wreszcie! Proszę, niech pani wejdzie i postawi go na stole.
Sylwia weszła do środka. Salon urządzony był w stylu glamour — dużo złota, aksamitu, luster. Na okrągłym stoliku ze szklanym blatem czekał już schłodzony szampan.
— Marku, kochanie! Tort przyjechał! — zawołała Marcelina w stronę korytarza prowadzącego do sypialni.
Ciężkie kroki. Sylwia znała je na pamięć.
W drzwiach salonu stanął Marek.
Miał na sobie świeżą białą koszulę, tę samą, którą kupiła mu na ostatnią Wigilię. Włosy zaczesał do tyłu. Wyglądał inaczej niż w domu — bardziej elegancko. Jak aktor, który za chwilę ma wejść na scenę.
Zobaczył ją.
Znieruchomiał.
Sylwia obserwowała jego twarz z satysfakcją, której nie doświadczyła nigdy wcześniej. Kolor odpłynął mu z policzków najpierw gwałtownie, a potem wrócił — w brzydkiej, plamistej czerwieni, która wypełzła mu na szyję i uszy. Usta otworzyły się i zamknęły. Dłoń powędrowała do kołnierzyka, jakby nagle zrobiło mu się duszno.
— Syl… — wykrztusił. — Co ty…
— To jest dostawa od Szarej Myszy — powiedziała Sylwia spokojnie, stawiając tort na stole. — Tort jest z malinami, tak jak lubisz. W czekoladowej kuli jest pierścionek twojej babci i instrukcja obsługi ciebie. Radzę przeczytać przed podjęciem decyzji.
Marcelina patrzyła to na Marka, to na Sylwię. Jej starannie pomalowane usta rozchyliły się.
— Marku? Kim jest ta kobieta?
— To jest… to moja… — zaczął Marek, ale głos mu się załamał.
— Twoja żona — dokończyła za niego Sylwia. — Wciąż twoja żona, chociaż nie na długo. Pozew rozwodowy wyślę w przyszłym tygodniu.
Odwróciła się do Marceliny.
— A teraz kilka słów do pani, zanim sobie pójdę. Widzi pani, przez osiem lat budowałam firmę, kiedy on mówił mi, że „babranie się w mące” to żaden biznes. Gotowałam obiady jego matce, kiedy chorowała na raka. Prowadziłam dzieci do logopedy, kiedy on był „zbyt zmęczony po pracy”. A przez ostatni rok, kiedy pani bawiła się z nim w Gdańsku, Krakowie i diabli wiedzą gdzie jeszcze, ja spłaciłam jego kredyt za mercedesa. Więc jeśli marzy się pani życie z nim, to proszę bardzo. Ale proszę nie mówić, że nie była pani ostrzeżona. Instrukcja obsługi jest w kuli.
Marcelina pobladła.
— Ty kłamczuchu! — syknęła do Marka. — Mówiłeś, że ona nawet nie wie, jak wygląda bankomat! Że tylko siedzisz z nią dla dzieci!
Marek zrobił krok w stronę Sylwii.
— Syl, kochanie, posłuchaj… posłuchaj mnie chwilę. To nie tak. To ty zawsze byłaś najważniejsza. Ona to tylko…
— Tylko twoja Muza? — Sylwia roześmiała się. — Marek, nie kompromituj się.
Podeszła do drzwi.
— Na dole, przed wejściem, stoją dwie walizki — dodała. — Twoje ciuchy, płyty, whisky. Klucze od naszego mieszkania zostawisz w skrzynce na listy. W czwartek o szesnastej Zosia dostaje nagrodę za biologię w szkolnej auli. Postaraj się nie spóźnić. Idę.
Wyszła na korytarz i zamknęła za sobą drzwi.
Usłyszała za nimi podniesione głosy. Marcelina krzyczała. Marek tłumaczył coś chaotycznie. Potem brzęk szkła — prawdopodobnie kieliszek po szampanie poleciał o ścianę.
Sylwia uśmiechnęła się do siebie.
Zeszła windą na parter. Ochroniarz przy drzwiach spojrzał na nią pytająco.
— Walizki już pani zabrała?
— Nie — odpowiedziała Sylwia. — Pan z dwunastki zaraz po nie zejdzie.
Wsiadła do swojego volkswagena. Przekręciła kluczyk w stacyjce. Wyciągnęła telefon. Zablokowała numer Marka. Potem numer jego matki. Potem numer jego siostry.
Otworzyła aplikację bankową. Konto firmowe miało na jej nazwisko — to jedyne, co w tym małżeństwie zrobiła dobrze. Wspólne konto? Przez ostatni rok i tak spływało tylko na opłaty. Marek od dawna nie wpłacał tam swojej pensji, tłumacząc się „inwestycjami”.
Wrzuciła bieg i ruszyła.
Do domu wróciła przed ósmą. Dziewczynki były u babci, swojej mamy. Sylwia zadzwoniła, że wszystko w porządku, że odbierze je jutro rano.
A potem poszła do kuchni.
Nalała sobie kieliszek czerwonego wina. Wyjęła z lodówki resztę kremu, który został po torcie. Usiadła przy stole i zjadła go prosto z miski, srebrną łyżeczką.
Spojrzała na swoje dłonie. Na lewej, na serdecznym palcu, wciąż nosiła obrączkę. Sylwia ściągnęła ją powoli i położyła na blacie.
Żadnego śladu. Żadnego odbarwienia. Skóra pod obrączką była gładka, jakby nic tam nie leżało przez ostatnie dwanaście lat.
Sylwia dopiła wino.
Potem wstała, podeszła do okna i otworzyła je na oścież. Chłodne marcowe powietrze wpadło do środka. Pachniało wiosną.
Wzięła głęboki oddech. Poczuła, jak coś ciężkiego odpada od niej i rozpuszcza się w ciemności za oknem.
Jutro miał być czwartek. Musiała upiec jabłecznik na zebranie w szkole Zosi.
