Halina od trzydziestu lat prowadziła zakład krawiecki przy ulicy Floriańskiej w Krakowie. Szyła suknie ślubne dla córek swoich pierwszych klientek, przerabiała garnitury dla ich mężów, a teraz miała przerobić coś, czego nie dało się naprawić żadną igłą.
— Mamo, podpisz to i już — powiedział Marek, kładąc przed nią plik dokumentów. — To tylko formalność. Żebym mógł załatwiać sprawy zakładu, kiedy ty jesteś u lekarza.
Zaufała mu. Zawsze mu ufała, od kiedy jako dziesięciolatek pomagał jej wieczorami przypruwać guziki. Podpisała pełnomocnictwo, nie czytając drobnego druku, bo oczy już nie te, a syn przecież nie okłamie własnej matki.
Trzy miesiące później przyszła pocztą decyzja z sądu rejonowego. Zakład, mieszkanie nad nim, maszyny do szycia kupione jeszcze przez jej matkę — wszystko przepisane na spółkę, której jedynym udziałowcem był Marek. Wartość transakcji: sto dwadzieścia tysięcy złotych, choć nieruchomość była warta co najmniej trzy razy tyle.
Halina pojechała do niego bez zapowiedzi. Zastała go w nowym mieszkaniu na Podgórzu, urządzonym meblami, których ona nigdy by sobie nie kupiła.
— To był kredyt, mamo. Musiałem mieć zabezpieczenie. Oddam ci wszystko, jak spłacę.
— Kiedy?
Nie odpowiedział. Zamiast tego nalał jej herbaty, jakby to załatwiało sprawę.
Halina nie krzyczała. Wróciła do zakładu, który teraz formalnie nie był jej, usiadła przy maszynie i przez dwa dni szyła w milczeniu suknię, którą zamówiła pani Wanda na ślub wnuczki. Trzeciego dnia zadzwoniła do adwokata, z którym współpracowała od lat przy sprawach spadkowych klientek.
— Pełnomocnictwo podpisane pod wpływem błędu co do treści dokumentu można podważyć — powiedział mecenas Bogucki. — Ale to potrwa. Rok, może dwa. I musi pani udowodnić, że nie wiedziała, co podpisuje.
— A jeśli on w tym czasie sprzeda zakład?
— Może pani złożyć wniosek o zabezpieczenie. Zablokujemy księgę wieczystą.
Zablokowali. Marek dowiedział się o tym od notariusza, który miał sfinalizować sprzedaż lokalu deweloperowi budującemu apartamenty w centrum. Przyjechał do matki wieczorem, czerwony na twarzy.
— Zniszczyłaś mi całą transakcję! Miałem kupca na czterysta tysięcy!
— To teraz wiesz, ile to jest warte — odpowiedziała Halina, nie odrywając wzroku od materiału rozłożonego na stole krawieckim. — Trzy razy więcej, niż mi zapłaciłeś za coś, co i tak było moje.
— Jestem twoim synem!
— Byłeś. Zanim zostałeś moim pełnomocnikiem.
Sprawa sądowa trwała czternaście miesięcy. Sąd unieważnił przeniesienie własności, uznając, że Halina działała pod wpływem błędu wywołanego przez osobę, której ufała bezgranicznie, a pełnomocnictwo zostało wykorzystane wbrew jego rzeczywistemu celowi. Marek musiał zwrócić nieruchomość i pokryć koszty procesu — łącznie sto siedemdziesiąt tysięcy złotych, bo w międzyczasie zdążył już wydać część zaliczki od dewelopera.
Na ostatniej rozprawie nie spojrzał na matkę ani razu. Ona też nie szukała jego oczu — poprawiała tylko szew przy mankiecie żakietu, który miała na sobie, jakby to było najważniejsze zadanie tego dnia.
Zakład przy Floriańskiej wciąż należy do Haliny. Na wystawie wisi teraz suknia ślubna dla wnuczki pani Wandy — ukończona, wykończona ręcznie haftowanym brzegiem. Klucze do drzwi ma tylko ona. Duplikatu, który kiedyś dała synowi, nigdy nie odnowiła.
