W piątek rano weszłam do sypialni, żeby zebrać brudną odzież. Michał jak zwykle zostawił spodnie na podłodze. Wywróciłam kieszenie, zanim wrzuciłam je do kosza na pranie. W tylnej kieszeni wyczułam złożoną kartkę. Rozwinęłam ją – wydruk z logo restauracji „Pod Srebrnym Bażantem", złocona ramka, lista gości. Stół nr 1: Krystyna Szmidt i jej przyjaciółka Irena. Stół nr 2: kuzyn Michała z żoną. Stół nr 3: dyrektor generalny Waldemar Nowak i małżonka. Przesuwałam palcem w dół, potem w górę. Dwadzieścia osiem nazwisk. Nie było numeru telefonu mojej matki ani jednej wzmianki o Annie i Zbigniewie Kulesza.
W kuchni Michał rozsmarowywał ser na bułce. – Kochanie, nie widziałaś mojej karty kredytowej? – zapytał, po czym zamilkł, widząc papier w mojej dłoni. Zrobił tę minę zbitego psa, której nie znosiłam.
– Michał. Gdzie na tej liście są moi rodzice? – mój głos był spokojniejszy niż zwykle.
– Wiesz, mama wczoraj sama dzwoniła do twojej mamy. Rozmawiały. Pani Anna powiedziała, że mają teraz straszny urobek z tą pasieką, nie dadzą rady przyjechać. Mama chciała nam po prostu zdjąć z głowy organizację. Po co robić aferę? Święto niedługo.
Nie odpowiedziałam. Sięgnęłam po telefon i wyszłam na balkon. Chłodny, kwietniowy wiatr natychmiast przeszył mi plecy. Wybrałam numer.
– Mama? To ja. Dlaczego nie przyjedziecie na roczek Antosia? Tylko bez wykrętów.
Anna milczała przez chwilę. W słuchawce słyszałam, jak przestawia blender z miodem.
– Córeczko… Wczoraj zadzwoniła pani Krystyna. Powiedziała tak ładnie, po ludzku. Że w tej restauracji będą same ważne osoby, że dress code jest rygorystyczny, a tata ma tylko tę starą marynarkę z targu. Że będzie dyrektor generalny i żebyśmy nie robili wstydu. Ja sobie nawet nowe perły z lumpeksu kupiłam za czterdzieści trzy złote, myślałam, że jakoś zblednę. No ale pani Krystyna mówiła, że lepiej nie. Nie przyjedziemy, córeczko, sfilmujecie nam potem.
Zacisnęłam zęby tak mocno, że zabolała szczęka. Przed oczami stanęły mi sceny z ostatnich dwunastu miesięcy. Kiedy syn płakał całymi nocami przez kolki, Michał spał przy zamkniętych drzwiach, bo rano musiał być w pracy, a ja osuwałam się po ścianie ze zmęczenia. Wtedy przyjechała mama – wzięła urlop na żądanie, spała na niewygodnej kanapie w salonie i przez pierwsze tygodnie zrywała się co dwie godziny, żeby ukołysać wnuka, gdy krzyczał z bólu brzuszka, aż ja mogłam choć trochę odespać. Zbigniew co weekend przyjeżdżał swoim starym dostawczym z oponami z 2007 roku, przywożąc słoiki z miodem, twarożek, kozie mleko. Kiedy rozpadł się wózek, a serwis zażądał sześćset złotych za naprawę, ojciec wziął go do stodoły i zrobił tak solidnie, że do dziś działa.
Krystyna Szmidt przez ten rok odwiedziła wnuka cztery razy. Zawsze w jej obecności czuć było woń drogich perfum i subtelny chłód. Robiła zdjęcie do mediów społecznościowych z podpisem „Mój skarb! Szczęśliwa babcia", wręczała plastikową grzechotkę i wychodziła, bo miała „ważne spotkanie zarządu".
Teraz przyszło do organizacji przyjęcia w stylu glamour i prości rodzice z pasiekowej wioski nie pasowali do jej marketingowej układanki.
Zadzwoniłam do Krystyny.
– Kasia? Mów szybciej, bo jestem na elektrycznej stymulacji twarzy – usłyszałam jej wysoki, sztuczny ton.
– Krystyno. Skąd miała pani prawo dzwonić do mojej matki i mówić, że będą nam wstydem? – przeszłam od razu do rzeczy.
Aparatura w tle ucichła. Ton teściowej zgęstniał.
– No co ty, złotko. Przecież ja o nich dbam! Tam będzie francuska obsługa, trzy dania, sommelier. Twoja mama ostryg na oczy nie widziała. Będą się czuć jak ubodzy krewni. Po co im stres na starość?
– Nazwała pani ich prostymi wieśniakami. Powiedziała pani, żeby nawet nie kupowali nic nowego, bo i tak to nic nie da.
– Miałam na myśli tylko fakty! – głos Krystyny zabrzmiał ostrzej. – Tam będzie mój dyrektor generalny. Twój ojciec z nim porozmawia o ulach i miodzie gryczanym? To jest wydarzenie prestiżowe. Michał rozumie, jak ważne są takie kontakty. Lista zamknięta, stoliki opłacone. Nie psuj ustawionego dnia przez swoje kompleksy.
Za oknem sąsiada kot perski wygrzewał się na parapecie. Zimno już nie było ważne.
– Ma pani całkowitą rację, Krystyno. Nie będziemy psuć święta. Życzę udanego wieczoru – powiedziałam spokojnie i rozłączyłam się.
Michał siedział na kanapie i skrolował telefon.
– Ustalone? – spytał z nadzieją.
– Tak – odparłam. – Kładź się spać. Jutro dużo załatwiam.
Nazajutrz, gdy tylko Michał pojechał do biura, ubrałam Antosia w pajacyka z misiem, wsadziłam do fotelika i pojechałam nie do parku, tylko do centrum Krakowa. Restauracja „Pod Srebrnym Bażantem" lśniła od kutych żyrandoli. W powietrzu unosił się zapach kawy i pasty do podłóg. Podeszłam do recepcji, gdzie młody mężczyzna w kamizelce uprzejmie skinął głową.
– Dzień dobry. Mam rezerwację na jutrzejszy bankiet, nazwisko Krystyna Szmidt, pierwsze urodziny dziecka. Tylko że ja tę rezerwację anuluję. To ja wpłaciłam zaliczkę – położyłam na ladzie dowód osobisty i wyciąg z konta z przelewem na osiem tysięcy czterysta dwadzieścia złotych.
Administrator sprawdził w systemie.
– Zgadza się. Przy anulowaniu z pełnym zwrotem musimy potrącić opłatę manipulacyjną w wysokości dwudziestu procent od kwoty. Otrzyma pani sześć tysięcy siedemset trzydzieści sześć złotych.
– W porządku. Proszę zwrócić na to samo konto.
Dwie minuty później wyszłam na ulicę z potwierdzeniem transakcji w dłoni. Wsiadłam do samochodu i wybrałam numer do ojca.
– Tato? Przygotuj grilla. Jutro rano przyjeżdżamy z Antosiem. Będziemy świętować normalne urodziny.
– A co z tą ekskluzywną restauracją? – zdziwił się Zbigniew.
– Już nieaktualna. Czekajcie z miodownikiem.
Sobotnie przedpołudnie było słoneczne. Gdy Michał wyszedł z sypialni w wykrochmalonej koszuli i wypolerowanych butach, stałam w przedpokoju w dżinsach i swetrze. Obok leżała sportowa torba i fotelik z gaworzącym synkiem w grubym kombinezonie.
– Kasia? Co ty robisz? Za półtorej godziny musimy wyjechać. Gdzie sukienka? Gdzie makijaż?
– Już jestem ubrana – złapałam torbę. – Bankiet w Bażancie odwołany. Zabrałam zaliczkę. Jedziemy na działkę do moich rodziców. Do tych, którzy realnie byli z naszym dzieckiem przez ten piekielny rok.
Twarz Michała zbladła, potem pokryła się plamami.
– Zwariowałaś?! Matka zaprosiła dyrektora generalnego! Co ona przed nim powie?!
– To jej zmartwienie – otworzyłam drzwi. – Masz wybór, Michał. Możesz zdjąć ten gorset, założyć bluzę i pojechać z rodziną. Albo zostać w garniturze i czekać z matką przed zamkniętą restauracją.
Stał nieruchomo przez kilka uderzeń serca. Potem bez słowa wszedł do sypialni. Po minucie wyszedł bez marynarki, w rozpinanej bluzie z napisem „Janów Lubelski – Kraina Miodem Płynąca". Milcząco wziął torbę.
Krystyna Szmidt przybyła pod „Srebrnego Bażanta" punktualnie o czternastej. W bordowej sukni z atłasu, z kolią ze słodkowodnych pereł, pod rękę z dyrektorem generalnym Waldemarem Nowakiem. Za nimi podążała reszta gości – osiemnastu starannie wyselekcjonowanych ludzi. Pchnęła ciężkie dębowe drzwi, gotowa na falę komplementów i fleszy.
W holu zamiast balonów z cyfrą „1" wiła się grupa obcych mężczyzn w garniturach z identyfikatorami. Z sali dobiegała głośna muzyka, a kelnerzy roznosili tacki z kolorowymi shotami.
– Co tu się dzieje?! – Krystyna rzuciła się w kierunku recepcji. – Gdzie mój bankiet?!
– Przykro mi – administrator rozłożył ręce. – Rezerwacja została anulowana wczoraj rano. Środki zwrócono na konto płatnika. Tam teraz trwa korporacyjny wieczór integracyjny firmy ubezpieczeniowej.
Krystyna zachwiała się na szpilkach. Perły zadźwięczały cicho. Dyrektor Waldemar Nowak patrzył na nią z mieszaniną konsternacji i politowania. Jego żona dyskretnie pociągnęła go za rękaw.
Drżącymi palcami wyjęła telefon. Wybrała numer syna – abonent poza zasięgiem. Wybrała numer synowej – to samo.
A sto dwadzieścia kilometrów od miasta, na skraju podkarpackiej wsi, przy starym murowanym piecu chlebowym, pachniało dymem z wiśniowych drew i miodowym ciastem. Zbigniew przykucnął nad brzegiem małego stawu i pokazywał rocznemu Antosiowi, jak puszczać drewniane łódeczki z kory. Chłopiec, w dwóch warstwach wełnianych skarpet, zanosił się śmiechem, odsłaniając dwa dolne ząbki.
Anna rozstawiała na ławie półmiski z wędliną, własnym chlebem na zakwasie i konfiturą z róży. Grill żarzył się obok, a na ruszcie leżały porcje marynowanej karkówki.
Michał siedział przy palenisku, w starej kurtce teścia z naszywką koła łowieckiego. Wyjął telefon i położył na pniu, ekranem w dół. Co chwilę wyświetlacz rozbłyskał powiadomieniami – jedenaście nieodebranych połączeń od matki. Przysypał go garścią podpałki, jakby zamykał jakąś sprawę na dobre.
Podeszłam do niego z kromką ze smalcem.
– I jak? Smakuje inaczej niż ostrygi?
Uśmiechnął się krzywo i objął mnie ramieniem.
– Wiesz co? W końcu czuję, że to właściwe święto.
Słońce schodziło już za łąkę. Zbigniew dorzucił do ognia świeże polano, snop iskier wystrzelił w górę i rozsypał się nad stawem. Antoś klasnął w rączki i wskazał palcem w niebo, jakby chciał złapać każdą z nich, a Anna, śmiejąc się, przyniosła mu kolejny kawałek miodownika.
