Σήμερα γύρισα εβδομήντα χρονών. Για τη γιορτή μου, αγόρασα ένα όμορφο ύφασμα και παρήγγειλα ένα φόρεμα
«Σε ποιον θέλετε να μιλήσετε;» Η Μαρία Δημητρίου μαζί με τον Νίκο βγήκαν στο προαύλιο και κοίταζαν την
«Μην στεναχωριέσαι, Σπύρο! Τουλάχιστον πέρασες υπέροχα το Πρωτοχρονιά!» Εκεί ήταν, η γνωστή πόλη του.
«Πήγαινε στην κουζίνα!» Άκουσα από τον άντρα μου και δεν άντεξα. Η Ελένη κοίταζε την οθόνη του κινητού της.
Μαρία έμεινε έγκυος. Ο σύζυγός της, Δημήτρης, παρέμεινε δίπλα της όλη τη διάρκεια της εγκυμοσύνης.
Ξυπνώντας στη μέση της νύχτας, η Ελένη αισθάνθηκε ένα κενό δίπλα της. Μπερδεμένη, έτεινε το χέρι της
«Σήμερα μου είχε πει ότι παντρεύτηκε μαζί μου επειδή ήμουν «βολική»!» «Και τι με αυτό;» ανορθώθηκε στους ώμους.
**Ησυχία και Χρώματα** «Μιχάλη, πέντε χρόνια περιμέναμε. Πέντε. Οι γιατροί είπανδεν θα αποκτήσουμε παιδιά.
Η κυρία Παπαδοπούλου γύρισε πάλι το βλέμμα της προς το παράθυρο. Το αυτοκίνητο κινούνταν αργά ανάμεσα
Άννα Βασιλείου, το κορίτσι πρέπει να συνεχίσει τις σπουδές του. Τόσο λαμπρό μυαλό σπάνια συναντάται.