**Ημέρα πρώτη του Νέου Έτους** «Λοιπόν, για αυτές τις γιορτές δεν θα σε διώξουμε από το σπίτι σου.
**Ημερολόγιο μου** Οι τροχοί του τρένου χτυπούσαν το ρυθμό των ονείρων μου. Τρεις μήνες αποταμιευα για
ΘΕΣΣΑΛΊΑ, 2020. Σε ένα απομονωμένο αγρόκτημα ανάμεσα σε ελαιώνες και ξερές πλαγιές, ζούσε ο Γιάννης Παπαδόπουλος
**Ημερολόγιο**Βλέποντας τον παλιό μου σκύλο να κείτεται δίπλα στο παγκάκι, έτρεξα αμέσως προς το μέρος του.
Οι συγγενείς έριξαν αμέσως έξω στη γειτονιά το κουτί με τα γατάκια. Ο Κοργκί ο ίδιος τα ακολούθησε και
Το χειμωνιάτικο κρύο κόβανε το δέρμα σαν μαχαίρια, ενώ από τον ποταμό ανέβαιναν υγρές, οστέινες παγωνιές.
Καθώς περπατούσε το σκυλάκι της, μια κοπέλα γυμνασίου σταμάτησε δίπλα σε δύο άντρες που της πρόσφεραν
Φοβόμουν μήπως τον επιστρέψουν…Όταν τον είδα πρώτη φορά, κάθονταν κοντά στον τοίχο. Δεν γάβγιζε
Σήμερα, γράφω με βαρύ καρδιά αλλά και ελπίδα. Ο πατέρας μου έφερε ένα σκύλο από το πανδοχείο ζώων για
«Δεν σε καταλαβαίνω καθόλου, κοριτσάκι μου, είσαι γυναίκα στο κάτω-κάτω, τι φταίει το καημένο το παιδί;
