Είκοσι έξι χρόνια μετά Το φασολάκι εκείνο το βράδυ είχε γίνει ιδιαίτερα καλό· η Μαρία σήκωσε το καπάκι
Όταν η σιωπή έγινε σχεδόν ανυπόφορη, ο πρώτος χειροκρότημα ακούστηκε σαν πυροβολισμός. Ένας, μετά δεύτερος.
Δαχτυλίδι που άργησε – Δεν έπρεπε να έρθεις, Νίκο. Πιασμένα είναι τα μέρη. Στεκόταν στην πόρτα
Το δαχτυλίδι σε ξένο χέρι Το τηλέφωνο χτύπησε τη στιγμή που η Ελευθερία είχε μόλις πατήσει το κουμπί
Τυχαία ειδοποίηση Το κινητό ήταν πεσμένο με την οθόνη προς τα κάτω στο κομοδίνο, όπως πάντοτε.
Ημέρα 1 Επιστροφή και φροντίδα Γράφω αυτό το βράδυ στο παλιό μου τετράδιο λες και έτσι γίνεται ο κόσμος
Στη δουλειά σήμερα μου συνέβη κάτι που ακόμα προσπαθώ να καταλάβω. Ένιωσα μια πολύ έντονη ζαλάδα πριν
Τίποτα προσωπικό, μόνο πράγματα Και αυτό το βάζο τύλιξέ το, είπε η Αλεξάνδρα Γεωργίου, χωρίς να γυρίσει
– «Έτσι δεν θα πας», είπε ο Ανδρέας, χωρίς καν να γυρίσει να τη δει. Στεκόταν μπροστά στον καθρέφτη
Παρασκευή, 12 Απριλίου Σκέφτομαι ακόμα τη μέρα που ο πατέρας μου πίστευε πως είχα ντροπιάσει την οικογένεια