Καταστραμμένα παιδιά Τον έχεις κακομάθει! Του κάνεις όλα τα χατίρια και τώρα σου έχει ανέβει στο κεφάλι!
Σήμερα, μόλις είδα ποιον έφερε ο Νίκος αυτή τη φορά, ξέσπασα σε γέλια τόσο δυνατά που τα τρία γατάκια
– Εεε, είναι κανείς σπίτι; φώναξε με ανακούφιση η Ειρήνη, αφήνοντας κάτω τις λαμπερές πέδιλες της
Πλάκα Ελένη! Ελένα! Δώσε μου να αντιγράψω! Ο χαμηλόφωνος ψίθυρος της Βαλεντίνας ακούγεται σε όλη την
«Είπα όχι στην οικογένειά μου» Το αποφάσισα, θα γράψω το διαμέρισμα στον Μάριο. Δεν έχεις αντίρρηση, κόρη μου;
Ξύπνησα σήμερα το πρωί και, φίλε μου, όσα συμβαίνουν στο σπίτι μας είναι σα να παίζουμε σε κάποιο παράξενο θεατρικό.
12 χρόνια πληρώνω τη ζωή των γονιών μου, και στη μέρα της επετείου τους άκουσα: «βγάλτε αυτή τη ζητιάνα έξω».
Ο Τελευταίος Χορός Στεκόμουν στην πόρτα του δωματίου και δίσταζα να μπω. Οι ώμοι μου είχαν σηκωθεί αυτόματα
Παρασκευή Ιωάννου στεκόταν στο κέντρο της κουζίνας με τη γλάστρα στα χέρια της. Η γλάστρα με τη βιολέτα
Το παραμονή της Πρωτοχρονιάς. Έστρωσα το τραπέζι όσο πιο όμορφα μπορούσα δώδεκα πιάτα, δώδεκα ποτήρια