Katarzyna zaparkowała przy furtce i zgasiła silnik. Na podwórku stał srebrny bus kuzynki Dawida, Justyny. Pod starą gruszą leżały trzy dmuchane koła do pływania, a na sznurku między drzewami wisiały mokre ręczniki w paski. Przez uchylone drzwi werandy widziała stół nakryty ceratą w kratkę i sześć krzeseł, których rano tu nie było. Kupiła ten dom nad jeziorem, żeby uciec od miejskiego zgiełku. Teraz z podwórka dolatywał śmiech dzieci i brzęk szklanek.
Weszła przez furtkę. Naprzeciw niej stanęła Krystyna, teściowa, z chochlą w ręku. Na elegancką bluzkę miała narzucony fartuch Kasi, ten w koguty.
— Nareszcie. Już myśleliśmy, że znowu utkniesz w mieście. Chodź, siadaj, za chwilę obiad.
Przy stole siedziała Justyna z mężem i dwójką dzieci. Obok nich rozgościła się siostra Dawida z nastoletnim synem, sąsiadka Krystyny z osiedla i jeszcze jakaś kobieta, którą Kasia kojarzyła ledwo z wesela. Dawid stał przy grillu. Kiedy zobaczył żonę, odwrócił się i zaczął czyścić ruszt szczotką drucianą, nie podnosząc głowy.
— Co tu się dzieje? — zapytała Kasia, stawiając torbę na schodku.
— Justyna ma urlop — odpowiedział, nie przerywając szorowania. — Mama zaproponowała wspólny wyjazd. Za parę dni wyjeżdżają.
Kasia popatrzyła na rozstawione na trawie pontony, na dwie torby przy drzwiach do spiżarni, na mokre buty dziecięce ustawione rzędem pod oknem kuchni.
— Do niedzieli. W niedzielę wieczorem dom ma być pusty.
Dawid kiwnął głową. Zbyt szybko.
— Jasne. Mówiłem im.
Syn Justyny rozwijał już wąż ogrodowy przy rabatkach. Woda chlusnęła na ziemię, rozmywając ścieżkę. Justyna krzyknęła, żeby nie lał na hortensje, ale nie ruszyła się od stołu.
Kasia weszła do domu. Na blacie kuchennym piętrzyły się siatki z marketu, plastikowe pojemniki i otwarte pudełko płatków czekoladowych. Jej kubki zniknęły z półki nad zlewem — zamiast nich stały kolorowe szklanki z nadrukiem żabek. Na piętrze drzwi do sypialni były otwarte na oścież. Na parapecie leżał obgryziony ołówek i bluzka bratanka Justyny, porzucona na łóżku, prosto na kapie, którą Kasia przywiozła z domu rodziców.
Zebrała cudze rzeczy do torby i zniosła na dół.
— Justyna, zabierz, proszę. To nasza sypialnia.
Kuzynka zajrzała do torby.
— A, dzieciaki rozrzuciły. Potem ogarnę.
— Teraz.
Justyna cmoknęła z niezadowoleniem, ale zawołała syna. Chłopiec zabrał torbę, po czym postawił ją pod ławką na werandzie i pobiegł do pontonu.
Przy obiedzie Krystyna rozsadzała gości i wydawała polecenia. Wiedziała, gdzie Kasia trzyma serwetki, w której szafce są głębokie talerze i w którym kącie stoi czajnik elektryczny. Gospodynię poprosiła, żeby przyniosła jeszcze chleb z kredensu.
Kasia otworzyła kredens, wyjęła chleb i spojrzała na Dawida. Smarował właśnie pieczywo masłem czosnkowym dla Justyny i nawet nie zauważył.
Po obiedzie nikt się nie zbierał. Dzieci biegały wokół rabatek, dorośli rozmawiali o wakacyjnych planach. Ktoś rzucił pomysł, żeby na jutro postawić duży basen ogrodowy. Krystyna klasnęła w dłonie i wskazała miejsce obok gruszy.
— Tam są moje malwy — powiedziała Kasia.
— Przesadzisz je bliżej płotu. Dzieci też muszą się gdzieś bawić.
Dawid to słyszał. Nie odezwał się.
W nocy Kasia długo nie mogła zasnąć. Pod oknami Justyna z mężem rozmawiali półgłosem, z dołu słychać było skrzypienie schodów. Dawid leżał obok i udawał, że śpi.
— Wiedziałeś, ile osób przyjedzie? — spytała.
— Mama mówiła, że będą najbliżsi.
— Widziałeś busa, torby. Dlaczego do mnie nie zadzwoniłeś?
— Bo od razu zaczęłabyś kłótnię.
Kasia odwróciła się na bok i spojrzała na jego plecy.
— Czyli po prostu postawiłeś mnie przed faktem.
— Nikt ci domu nie odbiera. Rodzina przyjechała na parę dni.
— To dlaczego twoja matka rządzi tu, jak u siebie?
Dawid usiadł na łóżku i potarł twarz.
— Ona pomaga. Nie szukaj ciągle dziury w całym.
Położył się i po kilku minutach jego oddech się wyrównał.
Dom kupili półtora roku temu. Pieniądze Kasia dostała po sprzedaży mieszkania po babce, resztę dołożyła z oszczędności. Przed podpisaniem aktu notarialnego spisali intercyzę. Było w niej czarno na białym: dom nad jeziorem należy do Katarzyny, w razie czego zostaje przy niej. Dawid nie protestował.
— Dla mnie papierek nic nie zmienia — wzruszył ramionami przy notariuszu. — Przecież będziemy razem mieszkać.
Naprawdę dużo zrobił. Wymieniał gniazdka, malował okna, naprawiał płotek od strony lasu. Wiosną przyjeżdżał przed Kasią i spędzał całe dnie na podwórku. Wieczorami siadali razem na schodkach werandy i słuchali, jak za szpalerem brzóz przejeżdża pociąg towarowy do Białegostoku.
Pierwsi goście zjawili się w czerwcu. Krystyna przywiozła sernik, obeszła wszystkie pomieszczenia i od razu poprzestawiała kubki. W głównej sypialni spytała, czemu nie ma łóżeczka dziecięcego.
— Justyna z rodziną mogłaby zostawać na tydzień — wyjaśniła. — Przecież miejsca jest dużo.
Kasia odpowiedziała, że to ich sypialnia z Dawidem. Teściowa uśmiechnęła się i zmieniła temat na ogród.
Miesiąc później u Justyny zaczęli remont. Przywiozła nad jezioro kilka pudeł z zabawkami i zapytała, czy mogą poleżeć do piątku. Leżały w salonie prawie osiem tygodni. Wtedy właśnie teściowa poprosiła o klucze.
— Przyjeżdżam wcześniej i czekam pod furtką — mówiła do syna przez telefon. — Głupio tak stać z torbami na drodze.
Dawid dorobił dwa komplety. Jeden z nich, z kluczem do furtki i do drzwi wejściowych, wręczył matce. Nie powiedział o tym żonie.
Kasia dowiedziała się w następną sobotę. Zamykała właśnie samochód, kiedy Krystyna własnym kluczem otworzyła furtkę, a potem weszła do domu, jakby wracała do siebie po zakupy.
— Synek dał mi zapasowy komplet — oznajmiła. — Nie będę już was za każdym razem wyczekiwać na drodze.
Wieczorem Kasia zapytała męża, czemu nie zapytał jej o zdanie.
— Tak jest wygodniej — odparł. — Przecież to nie obca osoba.
Na schodkach werandy leżały nowe deski tarasowe, które Dawid przywiózł za własne pieniądze. Miał zamiar układać je cały następny dzień. Kasia nie ciągnęła tematu. Postanowiła wrócić do rozmowy po weekendzie, ale w poniedziałek zaczęły się delegacje służbowe, potem zebrania, a za tydzień kolejne sprawy. Komplet kluczy został u Krystyny.
Nazajutrz po wielkim rodzinnym obiedzie Kasia obudziła się wcześnie, wyrwana ze snu hałasem z kuchni. Justyna układała w szafkach kaszę, makaron i paczkowane wafle ryżowe. Krystyna zdejmowała właśnie kubki Kasi z półki nad zlewem.
— Robię miejsce na dziecięce szklanki — wyjaśniła. — Tak będzie wszystkim wygodniej.
Kasia wzięła od niej kubki i odstawiła na półkę.
— Nic tu nie będzie przestawiane bez mojej zgody.
Teściowa znieruchomiała ze ścierką w ręku.
— Ja się staram dla rodziny. Justyna ma dwoje dzieci, w mieszkaniu ciasno. Tu jest podwórko, powietrze, jezioro. Czy tobie naprawdę żal?
— Nie żal mi przyjąć krewnych na weekend. Ale przyjazdy trzeba uzgadniać.
— Z rodziną jeszcze uzgodnienia — mruknęła Justyna znad szafki.
Do kuchni wszedł Dawid.
— Nie zaczynajcie od rana. Dzieciaki się cieszą, a jutro wszyscy wyjeżdżają.
Kasia popatrzyła na niego.
— To już postanowione?
— Tak.
Otworzył lodówkę i zaczął szukać wody mineralnej. Dla niego rozmowa była skończona.
Po śniadaniu Justyna poprosiła o zwolnienie części spiżarni. Chciała tam wstawić torby dziecięce i kartony z jedzeniem.
— Nie trzeba — odpowiedziała Kasia. — Jutro wyjeżdżacie.
— Nie będę teraz targać tam i z powrotem. Za tydzień i tak przywieziemy materace.
— Jakie materace?
Justyna przestała składać ręczniki i popatrzyła na nią, jakby nie rozumiała pytania.
— Dawid ci nie mówił? Ustaliłyśmy z mamą grafik. Do końca czerwca jesteśmy my. W lipcu przyjedzie Wiola z rodziną, a sierpień mama wzięła dla siebie. Wy możecie przyjeżdżać na weekendy.
Na lodówce wisiała kartka w kratkę, przytrzymana magnesem z mazurskim widoczkiem. Tabelka. Nazwiska, daty, liczba osób, kto przywozi pościel, kto korzysta z sauny w sobotę. Pismem Krystyny.
Kasia zdjęła kartkę i rozprostowała ją na blacie.
— Kto wam pozwolił to układać?
— Omówiłyśmy wszystko z Dawidem — odparła teściowa, stając w drzwiach kuchni. — Powiedział, że dom jest duży.
Kasia znalazła męża na werandzie. Położyła przed nim złożoną kartkę.
— Twoja matka podzieliła mój dom na całe lato.
— Nie przesadzaj. To tylko taki wstępny plan.
— Wstępny? Widziałeś go?
— Nie cały.
— Powiedziałeś im, że mogą tu mieszkać?
— Powiedziałem, że mogą korzystać z domku. Żeby nie robić za każdym razem rodzinnej narady. — Wzruszył ramionami. — Ty i tak pół tygodnia siedzisz w pracy. Dom stoi pusty.
Kasia powoli wygładziła kartkę dłonią.
— Kończysz to. Dziś.
— Nie chcę przy wszystkich…
— Już dokonałeś wyboru, kiedy dałeś matce klucze.
Dawid wstał i podszedł do balustrady. Patrzył na jezioro, za którym siniał las.
— Nie mówiłem im, że mogą się tu wprowadzać. Mama wszystko rozdmuchała.
— To powiedz jej, że nikt nie będzie tu mieszkał przez całe lato.
Za furtką Justyna robiła zdjęcia dzieciom na huśtawce. Z kuchennego okna obserwowała ich Krystyna, nieruchoma jak posąg.
Dawid wrócił do stołu.
— Pogadam z nią.
— Kiedy?
— Po obiedzie.
Do wieczora nie zaczął.
W poniedziałek Kasia wyjechała do miasta sama. Mąż został, żeby pomóc szwagrowi przy montażu markizy. Przed wyjazdem jeszcze raz powiedziała, że dom ma być opróżniony.
— Ogarnę — obiecał.
W warszawskim mieszkaniu było zaskakująco cicho. Nikt nie zostawił kurtki na kanapie, w przedpokoju nie plątały się cudze klapki. Po dziewiątej zadzwonił Dawid.
— Rozmawiałem z mamą. Obraziła się, ale zrozumiała. Bez zaproszenia nikt nie będzie przyjeżdżał.
W tle usłyszała głos Justyny, która pytała, gdzie postawić kartony. Krystyna odpowiedziała, żeby zaniosła je do małego pokoju na górze.
— Wy wciąż jesteście w domku? — spytała Kasia.
— Właśnie się pakujemy.
— A kartony? Przed chwilą kazała je wnosić na górę.
Cisza. Długa.
— Są ciężkie — odezwał się w końcu Dawid. — Szwagier je zabierze.
Kasia położyła dłoń na kartce z grafikiem, którą zabrała ze sobą.
— W następny weekend możemy zrobić wspólny obiad. Tylko najpierw ustalmy, kto i o której przyjeżdża.
— No widzisz — ożywił się mąż. — Można się dogadać.
W środę Justyna wrzuciła na rodzinny czat zdjęcie dwóch rozkładanych łóżek. Pod spodem napisała, że dzieci odliczają dni do wyjazdu nad jezioro. Krystyna odpowiedziała trzema serduszkami. Potem dodała, że zamówiła dostawę szafy na pościel z Ikei.
Dawid milczał.
Kasia złapała za telefon.
— Oni przywożą meble?
— Mama lubi planować. Nie przejmuj się.
— Odwołałeś dostawę?
— Porozmawiam z nią.
— Już rozmawiałeś.
Rzucił, że jest na budowie i nie może rozmawiać. Rozłączył się.
W piątek Kasia skończyła pracę wcześniej. Jechała znaną trasą, za Suwałkami skręciła w leśną drogę. Kilka zakrętów przed domkiem zobaczyła znajomego busa z logo sklepu meblowego — ten sam, który wyprzedzała przy stacji benzynowej. Skręcił w jej uliczkę.
Furtka stała otwarta. Na podwórku leżały dwa rozłożone materace dmuchane, dziecięcy stolik i zapakowana w folię szafa z Ikei. Krystyna dyrygowała tragarzami. Dawid wnosił na werandę pudła, a Justyna rozkładała kolorowe chodniki łazienkowe na trawie.
— Proszę przerwać rozładunek — powiedziała Kasia do kierowcy.
Ten popatrzył na starszą kobietę z notesem.
— Kontynuować — rzuciła Krystyna. — To tylko nieporozumienie.
— Żadne nieporozumienie. Nic nie wnosicie do domu.
Dawid odstawił pudło na schodek.
— Kasiu, odsuńmy się na chwilę…
— Najpierw wyjaśnij, co tu się wyprawia.
Krystyna wyjęła z kieszeni złożony wydruk.
— Postanowiłyśmy nie marnować lata. U Justyny ciasno, Wiola ma urlop, ja też muszę odpocząć. Domek jest duży. Wy z Dawidem będziecie przyjeżdżać w weekendy. Zostawiliśmy wam mały pokój na górze.
Przez otwarte drzwi Kasia zobaczyła swoje ubrania. Sukienki, zdjęte z wieszaków i złożone w kostkę na taborecie. Na łóżku leżały dziecięce poduszki z nadrukiem dinozaurów. Przy szafie stały dwie walizki Justyny.
— Kto ruszał moje rzeczy?
— Ja — odparła Justyna. — Dzieci nie mogą spać na walizkach.
Kasia odwróciła się do kierowcy.
— Proszę poczekać pięć minut. Wszystko, co już wyładowane, wraca do auta.
— Znowu urządzasz sceny — powiedziała teściowa. — Dostawa opłacona, ludzie pracują.
— Nie zamawiałam tej dostawy.
Dawid zrobił krok w stronę żony.
— Chciałem z tobą pogadać wieczorem. Potem pomyślałem, że mama ma jednak trochę racji. Dom naprawdę stoi pusty przez pięć dni w tygodniu.
— Obiecałeś ich zatrzymać.
— To rodzina. Czemu ty liczysz każdy metr kwadratowy?
— Bo to mój dom. I wy rozporządzacie się nim beze mnie.
— Nasz dom — podniósł głos. — Wspólny.
— W papierach stoi moje nazwisko. Dobrze o tym wiesz.
Krystyna wkroczyła pomiędzy nich.
— Będziesz papierkami przed rodziną wywijać? Dawid tu każdy gwóźdź wbijał własnymi rękami.
— To, że pomagał, nie daje wam prawa się tu wprowadzać.
Kasia weszła na werandę, wzięła ze stołu czysty karton i postawiła go przy drzwiach.
— Do osiemnastej zabieracie ubrania, jedzenie, meble i dziecięce graty. Wszystkie kopie kluczy zostawiacie u mnie. Jutro przyjedzie ślusarz.
Justyna wyprostowała się gwałtownie.
— Wyrzucasz nas z dziećmi?
— Wprowadziliście się bez pozwolenia.
— A dostawa?! — krzyknęła Krystyna, wymachując kartką. — Zapłaciłam za szafę i transport!
— Tych wydatków ze mną nie konsultowaliście. Nie dotyczą mnie.
Dawid wyciągnął rękę, żeby dotknąć żony. Cofnęła się.
— Nie możesz tak rozmawiać z moją matką.
— Decyduj. Albo pomagasz im się pakować, albo oddajesz mi swoje klucze i wyjeżdżasz razem z nimi.
Popatrzył na matkę. Krystyna ściskała w palcach wydruk, czekając na jego ruch. Justyna stała obok rozłożonych materacy. Tragarze przestali przesuwać szafę.
Dawid wziął od matki kartkę, przedarł ją na pół i położył na stole.
— Mamo, wystarczy. Pakujcie wszystko z powrotem.
— Postawiła na swoim — powiedziała Krystyna. — Własny syn przeciwko rodzonej matce.
— Sam dałem wam klucze. Sam was nie zatrzymałem na czas. To moja wina.
Teściowa otworzyła torebkę, wyjęła pęk kluczy i rzuciła go na ceratę. Na kółku dzwoniły klucz do furtki i do drzwi wejściowych.
— Proszę bardzo. Moja noga więcej tu nie postanie.
— Dobrze — powiedziała Kasia.
Krystyna czekała, aż ktoś zaprzeczy. Nikt się nie odezwał.
Wieczorem podwórko opustoszało. Szafa wróciła do auta, materace złożono do busa Justyny. Ze spiżarni wyniesiono siatki z jedzeniem, z sypialni walizki i dziecięce poduszki. Justyna wsadziła dzieci do auta i trzasnęła drzwiami.
— Mam nadzieję, że jesteś zadowolona.
Kasia obeszła wszystkie pokoje i znalazła pod oknem mały resorak. Wyszła na podwórze i podała go przez szybę auta.
— Zapomnieliście.
Justyna wzięła zabawkę bez słowa.
Krystyna wychodziła ostatnia. Przy furtce odwróciła się do syna.
— Jak zostaniesz sam, nie przychodź do mnie.
Nie odpowiedział. Zasunął zasuwę.
W sobotę przyjechał ślusarz. Wymienił zamek w drzwiach wejściowych i założył nowy przy furtce. Dawid stał obok i w milczeniu podawał narzędzia.
Do miasta wrócili osobno.
Mąż coraz częściej nocował u siostry albo u matki. Po tygodniu przyszedł do mieszkania, położył na stole swoją kopertę z kluczami i odpiął od kółka kluczyk od składziku na narzędzia.
— Od domu i furtki ci zostawiam. Ze składziku jeszcze wezmę, są tam moje wiertarki.
Kasia kiwnęła głową.
— Zabierzesz w sobotę. Tylko zadzwoń przed przyjazdem.
Dawid obrócił kółko w palcach.
— Matka dostała fakturę za zwrot szafy. Justyna uważa, że powinnaś opłacić chociaż połowę.
Kasia przyniosła z sypialni karton z jego ubraniami i postawiła go przy krześle.
— Same zamówiły, beze mnie. Nic nie zapłacę.
Zadzwonił telefon. Na ekranie wyświetliło się zdjęcie Krystyny. Dawid ściszył dzwonek, wziął karton i skierował się do przedpokoju.
— W sobotę dam znać.
— W porządku.
W sierpniu przyjechała nad jezioro sama. Otworzyła nowy zamek, wniosła torbę i przeszła przez pokoje. Kubki stały na swoim miejscu. W sypialni łóżko było zaścielone czystą kapą, a sukienki wisiały równo na wieszakach. Postawiła na stole miskę z papierówkami i otworzyła okno.
Od strony lasu dobiegł stukot pociągu. Po minucie dźwięk zniknął za wzgórzem.
Na werandzie stały dwa krzesła. Jedno Kasia zaniosła do składziku, potem zamknęła furtkę i wróciła do stołu. Z torebki wyjęła książkę, otworzyła na stronie z zakładką i nalała sobie herbaty.
