Pociągła dłoń teściowej niemal dotknęła policzka trzymiesięcznej Nadii, gdy Weronika odsunęła się gwałtownie, przyciskając niemowlę do piersi. Sekundę później przedpokój krakowskiego mieszkania wypełnił suchy, świszczący kaszel gościa. — Proszę się zatrzymać. — Weronika czuła, jak drży jej głos, ale nie cofnęła się ani o krok. — Pani jest chora, nie widzi pani tego? Teresa stała na wycieraczce w rozpiętym jesiennym płaszczu, z torbą podróżną w jednej ręce i mokrą chusteczką w drugiej. Przyjechała porannym pociągiem z Radomia, bez zapowiedzi, bo przecież „babcia nie musi się pytać, czy może zobaczyć wnuczkę”. — Oj, nie przesadzaj, dziecko. — Machnęła ręką, omiatając wzrokiem wąski korytarz, jakby już planowała, gdzie postawi swoje rzeczy. — Zwykłe przeziębienie. W autobusie ktoś kichał, to i mnie złapało. Od zarazków dzieci tylko twardnieją, moja babka rodziła w polu i jakoś wszyscy przeżyli. No, daj mi ją w końcu. Z kuchni wyszedł Bartek, mąż Weroniki. W jednej ręce niósł kubek z nie dopitą kawą, w drugiej — telefon, na którym przed chwilą sprawdzał coś w bankowości. Wyglądał, jakby od tygodnia nie spał, bo zresztą nie spał. — Mamo, Weronika ma rację. Umyj ręce, włóż maseczkę. Nadia ma trzy miesiące i żadnych szczepień poza szpitalnymi. Prosiłem, żebyś wstrzymała się z przyjazdem… — zaczął, ale Teresa nie pozwoliła mu dokończyć. — Trzy miesiące i jeszcze się nie rozsypała, więc widzisz, że nie ma dramatu. — Uśmiechnęła się, ale w tym uśmiechu nie było ciepła. — Ja cię, synku, z zapalenia płuc wyciągałam, jak miałeś cztery lata. Siedziałam przy tobie siedem nocy na krześle w szpitalu w Radomiu, bo nawet łóżka dla matki nie było. A teraz będziesz mi mówił o maseczkach? Weronika słyszała ten ton już wielokrotnie: niby żart, a pod spodem oblężenie. Teresa zawsze musiała mieć ostatnie słowo, nawet jeśli chodziło o cudze dziecko. — Mamo… — Bartek zerknął na żonę bezradnie. — Naprawdę proszę. Weronika zrobiła krok w stronę przedpokoju i zasłoniła sobą wejście do pokoju, w którym stało dziecięce łóżeczko. Czuła kłucie w skroniach, zmęczenie po nieprzespanej nocy, napięcie w karku. Ale wiedziała, że jeśli teraz ustąpi, ta kobieta wprowadzi się z katarem na dwa tygodnie i będzie rządzić całym domem, dzieckiem i Bartkiem. — Nie wejdzie pani dalej, dopóki nie umyje pani rąk i nie założy maseczki. To nie jest dyskusja. Teresa znieruchomiała. Przez chwilę mierzyła synową wzrokiem, jakby ta właśnie odezwała się w obcym języku. Potem powoli sięgnęła do torby, wyjęła z niej tekturową teczkę przewiązaną gumką recepturką i uniosła ją przed siebie jak dowód w sądzie. — To oryginały aktu notarialnego działki w Radomiu po waszym dziadku. Pół hektara, osiemdziesiąt metrów od nowej obwodnicy. W zeszłym tygodniu dzwonił do mnie pośrednik. Pyta, czy jestem gotowa sprzedać. Podobno deweloperzy dają teraz za takie grunty osiemset tysięcy złotych. Pomyślałam: po co mi to, skoro mogę dać Bartonowi. Chciałam jutro iść z tobą do notariusza na Krowodrzy i przepisać wszystko na ciebie. A ty mnie nawet do wnuczki nie chcesz dopuścić. Bartek zamarł z kubkiem w dłoni. Osiemset tysięcy. Kredyt na mieszkanie w Krakowie miażdżył ich od czterech lat. Raty, ubezpieczenie, stale rosnące opłaty. Gdyby sprzedali działkę, mogliby zamknąć hipotekę i jeszcze kupić używany samochód, żeby nie jeździć z dzieckiem zatłoczonymi tramwajami. — Mamo, nikt cię nie wygania… — powiedział cicho. — Tylko żebyś umyła ręce. Naprawdę to dużo? Teresa pokręciła głową z politowaniem, po czym pociągnęła nosem i zaniosła się kolejnym atakiem kaszlu. Zgięła się w pół, opierając dłoń o framugę. Weronika zobaczyła, jak przy tym drgnęła teczka w jej ręku. — Bartek. — Weronika powiedziała to takim tonem, że mąż od razu na nią spojrzał. — Jeśli ona nie wyjdzie, biorę Nadię i jadę do rodziców do Tarnowa. A potem porozmawiamy, czy w ogóle jest o czym rozmawiać. Zdecyduj. W tym momencie Nadia poruszyła się w beciku i zapłakała. Cienko, żałośnie, jakby i ona chciała, żeby ten obcy kaszel zniknął z domu. Bartek odstawił kubek na szafkę, podszedł do matki i delikatnie, ale stanowczo wziął od niej teczkę. Wsunął ją z powrotem do torby, zapiął suwak. — Wyjdź, mamo. — Głos mu nie drżał, choć widziała, że pobielał na twarzy. — Zadzwoń, jak wyzdrowiejesz. Nie chcę pieniędzy za to. Teresa stała bez ruchu. Potem zaśmiała się krótko, przez zaciśnięte zęby. — Wybierasz ją? Po tym wszystkim, co dla ciebie zrobiłam? — Nie wybieram. Po prostu nie chcę, żeby twoje osiemset tysięcy kosztowało moje dziecko zdrowie. Otworzył drzwi. Teresa wyszła, ciągnąc torbę po posadzce z takim hukiem, że na klatce szczeknął pies sąsiadów z parteru. — To sobie płać ten kredyt do emerytury! — krzyknęła przez ramię, nie oglądając się. — Jeszcze zatęsknisz za tym, co dzisiaj wyrzuciłeś! Drzwi zamknęły się z trzaskiem. W mieszkaniu zrobiło się cicho, jeśli nie liczyć płaczu dziecka. Weronika poszła do sypialni, usiadła na brzegu łóżka i przytuliła Nadię, kołysząc ją delikatnie. Przez otwarte okno wpadał chłód listopadowego popołudnia i zapach wilgotnych liści z podwórka. Na parapecie leżała niedokończona herbata, którą zaparzyła rano i której nigdy nie dopiła. Bartek oparł się czołem o drzwi. Oddychał szybko, jak po biegu. — Osiemset tysięcy — powiedział cicho. — Wiesz, ile to dla nas teraz? Weronika nie odpowiedziała. Poprawiła Nadię na ramieniu i patrzyła, jak za oknem gaśnie ostatnie światło. Trzy dni później Bartek dostał wiadomość od kuzyna z Radomia, Sebastiana. „Bartek, twoja matka jest u mnie. Przyjechała w środę, kaszlała tak, że nie mogłem spać przez ścianę. Maseczki nie chciała nosić, krzyczała, że jej nie będziesz rozkazywał. Wczoraj przyjechało pogotowie. Obustronne zapalenie płuc, podejrzenie covid. Leży teraz na oddziale zakaźnym przy ulicy Wolanowskiej. Ja mam test dodatni, siedzę w izolacji w pokoju, żona śpi w kuchni na rozkładanej kanapie. Przywiozłeś chorej matki? Mogłeś chociaż uprzedzić.” Bartek przeczytał wiadomość dwa razy. Potem odłożył telefon na stół i poszedł umyć naczynia. Woda płynęła dłużej, niż było trzeba. Weronika stanęła w drzwiach kuchni z Nadią śpiącą w chuście. — Co się stało? Bartek potarł oczy wierzchem dłoni, jakby chciał zetrzeć z nich zmęczenie. — Matka leży w szpitalu z zapaleniem płuc. Sebastian zarażony. Mnie pyta, czemu nie uprzedziłem, że jest chora. Ale ja… — Przerwał, popatrzył na swoje mokre ręce. — Ja naprawdę prosiłem. Weronika podeszła i oparła głowę o jego ramię. Nie powiedziała „a nie mówiłam”. Nie musiała. Sama myślała o tym, że jeszcze cztery dni temu Teresa stała w tym przedpokoju, dotykała ich framugi, ich klamek. O tym, że Nadia mogła to złapać. I o tym, że Bartek pozwolił jej zostać za progiem. W kuchni cicho szumiała lodówka. Na parapecie obok storczyka leżał paragon z drogerii za mokre chusteczki i witaminę D. Weronika spojrzała na niego bez powodu i pomyślała, że trzydzieści cztery złote to dokładnie tyle, ile zapłacił za termometr bezdotykowy, którym mierzyli Nadi temperę każdego wieczoru o dwudziestej pierwszej. Nie chciała, żeby to wszystko poszło na marne. Bartek wyjął z szafki miarkę i poszedł sprawdzić, czy okno w sypialni jest dobrze domknięte. Dwa tygodnie później na telefon Weroniki przyszło krótkie powiadomienie z banku: „Otrzymano wpłatę w wysokości 4580 zł z tytułu: sprzedaż działki — kompensata”. Weronika wpatrywała się w ekran, nie rozumiejąc. Pół hektara za osiemset tysięcy, a tu cztery tysiące z ułamkiem? Bartek wziął telefon i zadzwonił do Sebastiana. — Stary, mówię ci, matka wyszła wczoraj ze szpitala i od razu pojechała do notariusza. — Sebastian mówił szeptem, jakby wciąż ktoś go podsłuchiwał w tym radomskim mieszkaniu. — Przepisała działkę na mnie. Dosłownie mi wcisnęła akty do ręki. Powiedziała: „Ty nie dałeś mi maski, to chociaż działkę dostaniesz, nie to co twój braciszek.” Bartek usiadł przy kuchennym stole. Weronika widziała, jak zaciska szczęki, jak mężczyzna, który obudził się z długiego snu i powoli układa sobie, co się śniło, a co wydarzyło naprawdę. — Ona naprawdę to zrobiła — powiedział. Weronika nic nie odpowiedziała. Podeszła do szafki, wyjęła z niej mały, przezroczysty pojemnik z agrafkami i schowała do niego otrzymaną z banku kwotę wypisaną na kartce, jakby to była notatka do oddania. Nadi spała w sąsiednim pokoju. Za oknem znów padał deszcz. Weronika włączyła lampkę nad stołem i podeszła do kalendarza. Pod dzisiejszą datą napisała tylko jedno: „Działka przepisana na Sebastiana.” Potem dopisała obok, drżącą ręką: „Nadia ma się dobrze.” To drugie zdanie wypadło krzywo, bo pisała na stojąco, a lampka rzucała cień dokładnie na środek kartki. Bartek siedział bez ruchu. — Cztery tysiące osiemset dwadzieścia — powtórzył, jakby te cyfry były kluczem do czegoś, czego jeszcze nie potrafił nazwać. — Nie osiemset tysięcy. Czterysta razy mniej. Weronika podeszła do niego od tyłu i położyła mu dłoń na karku. Był zimny, choć kaloryfery grzały pełną parą. — To nie tak miało być — szepnął. — Wiem — odparła. — Ale Nadi jest zdrowa. On uniósł głowę i popatrzył na nią, jakby pierwszy raz od tygodni naprawdę ją widział. — Połóż się, Bartek. Ja dziś wstaję do małej. Ostatni raz spojrzała na telefon, zanim zgasła ekran. Wiadomość od banku zniknęła, zastąpiona powiadomieniem o promocji w dyskoncie. Jeszcze chwilę zastanawiała się, czy nie odpisać Sebastianowi, ale w końcu odłożyła komórkę na komodę, obok termometru bezdotykowego, i wyszła z kuchni. W przedpokoju poprawiła wózek, który stał nieużywany od tygodnia, i zapięła w nim pasy, choć dziecka w środku nie było. Potem zgasiła światło. Mieszkanie znów było ich.