Telefon zabrzęczał gdzieś w głębi torebki. Lidia spojrzała na ekran i zobaczyła zdjęcie córki, Kingi, promieniejącej na tle ateńskiego zachodu słońca. W dłoni trzymała kieliszek wina, a obok niej stał Tomek — z kamienną twarzą, jakby właśnie podpisywał protokół zeznań, a nie zaczynał nowy rozdział życia.
Pod zdjęciem krótka wiadomość: „Mamo, powiedziałam tak!”
Lidia przyłożyła telefon do piersi, ale zamiast ulgi poczuła ukłucie niepokoju. Odłożyła ścierkę, którą przed chwilą wycierała blat w swojej gdańskiej kuchni, i usiadła ciężko na krześle. Za oknem marcowy wiatr szarpał gałęziami lipy.
Andrzej, jej mąż, wszedł do kuchni w kapciach i z kubkiem wystygłej herbaty.
— Co się stało? Ktoś umarł?
— Gorzej. Kinga wychodzi za mąż.
— Żartujesz? To świetnie! — Twarz mu pojaśniała. — Czekaj, dlaczego gorzej?
Lidia podsunęła mu telefon pod nos. Andrzej długo wpatrywał się w zdjęcie, po czym mruknął:
— No… ładna fotka. Tylko czemu on wygląda, jakby mu kota przejechali?
— Właśnie.
Kinga znała Tomka od prawie czterech lat. Poznali się na studiach podyplomowych z zarządzania w Sopocie. On był spokojny, rzeczowy, zawsze elegancko ubrany. Na imieniny przynosił Lidii storczyki, Andrzejowi pomagał przy wymianie kranu w łazience. Żadnych długów, żadnych skandali, żadnych byłych narzeczonych. Ideał.
A jednak Lidia od dawna czuła, że coś jest nie tak. Za każdym razem, gdy rozmowa schodziła na ślub, Tomek znajdował wykręt.
— Jeszcze muszę spłacić ratę za samochód.
— Poczekajmy, aż dostanę awans.
— Może po wakacjach?
Kinga zawsze stawała po jego stronie.
— Mamo, on jest po prostu rozsądny. Nie każdy facet od razu chce biec do ołtarza. Daj mu czas.
I Lidia dawała. Zaciskała zęby, kiwała głową, ale gdzieś z tyłu głowy kołatała się myśl, której nie potrafiła przegonić.
A teraz te zaręczyny w Grecji. Wszystko zaplanowane co do minuty. Kinga opowiadała później przez telefon, że Tomek wybrał restaurację, zamówił stolik z widokiem na Akropol i nawet kelner wiedział, o której podać szampana.
— Pierścionek wybierałyśmy razem w Gdańsku, jeszcze przed wyjazdem — dodała Kinga mimochodem. — Bałam się, że trafi mi się coś paskudnego, a on powiedział: „To wybierz sobie sama, będzie bezpieczniej”.
Lidia odłożyła słuchawkę i długo patrzyła w sufit. Romanse oglądała od trzydziestu lat i nigdy nie słyszała, żeby bohater mówił: „wybierz sobie pierścionek sama”.
Kilka dni później Kinga wpadła do domu rodzinnego z segregatorem pełnym wydruków. Rozłożyła na stole próbki zaproszeń, zdjęcia sal bankietowych i menu do wyboru.
— Zarezerwowaliśmy Dwór Artusa na dziewiętnastego sierpnia! Będzie ze stu gości. Tomek mówi, że sukienkę powinnam kupić jak najszybciej, bo ceny idą w górę.
— Kiedy poznamy jego rodziców? — zapytała Lidia, nie odrywając wzroku od fotografii tortu.
— W przyszłą sobotę. Umówiliśmy się na obiad w Grandzie.
— Dobrze. Chcę ich wreszcie zobaczyć.
W sobotę Lidia włożyła granatową sukienkę i perły po babci. Andrzej ogolił się dwa razy. Kinga promieniała w nowej bluzce. Tomek wyglądał nienagannie — szary garnitur, biała koszula, idealnie zawiązany krawat. Ale jego rodzice…
Pani Teresa i pan Zbigniew przyjechali spóźnieni czterdzieści minut. Ona w dresowej bluzie, on z miną człowieka, którego wyciągnięto z kanapy w przerwie meczu. Przez cały obiad pan Zbigniew nie powiedział ani słowa, a pani Teresa tylko raz odezwała się do Lidii:
— A pani córka to gdzie pracuje?
— W urzędzie marszałkowskim. W dziale funduszy europejskich.
— Aha. — Pani Teresa wróciła do krojenia kotleta.
Lidia przełknęła ślinę. Andrzej próbował ratować atmosferę żartami o pogodzie i korkach w centrum, ale rozmowa nie kleiła się ani na chwilę.
Po powrocie do domu Lidia zdjęła perły i spojrzała na męża.
— Andrzej. Oni się do siebie kompletnie nie pasują. Jak Tomek mógł wyrosnąć w takim domu?
— No wiesz, dzieci czasem odbijają od rodziców…
— Nie o to chodzi. Ty byś słowo powiedział, gdybyś miał takich teściów jak my? Przecież ona nawet na nas nie spojrzała.
— Lidka, nie dramatyzuj.
Ale niepokój nie mijał.
Tydzień później Tomek przyszedł sam. Kinga była na przymiarce sukni ślubnej. Usiadł przy kuchennym stole, przyjął kawę i przez chwilę milczał, obracając w palcach cukiernicę.
— Ciociu Lidio… — zaczął. — Mam sprawę.
— Słucham.
— Chodzi o mieszkanie. To, co Kinga dostała po babci. Wie pani, dwupokojowe na Żabiance.
— Pamiętam.
— Uznałem, że przed ślubem warto je sprzedać i dołożyć do większego. Znalazłem już kupca. Tylko Kinga musi podpisać pełnomocnictwo, żeby wszystko załatwić szybko, bo ona teraz ma tyle na głowie z organizacją wesela…
Lidia poczuła, jak robi jej się zimno.
— Kinga wie o tym?
— Jeszcze nie. Chciałem najpierw z ciocią porozmawiać, żeby nie było nieporozumień.
Tomek uśmiechnął się tym swoim grzecznym, wypracowanym uśmiechem i sięgnął po łyżeczkę.
Lidia odczekała, aż zamknął za sobą drzwi, po czym wykręciła numer córki.
— Kinga, spotkajmy się jutro. Sama. Bez Tomka.
— Stało się coś?
— Po prostu przyjedź.
Następnego ranka Kinga zjawiła się w progu blada i podenerwowana. Lidia usadziła ją przy stole, nalała herbaty i opowiedziała wszystko. O pełnomocnictwie. O kupcu. O tym, że Tomek przyszedł za jej plecami.
— Mamo… — Kinga zaczęła płakać. — To nie tak miało być. On mówił, że wszystko ze mną uzgodni. Że nigdy niczego nie zrobi bez mojej zgody.
— Dziecko, posłuchaj. Są rzeczy, które budziły mój niepokój od dawna. Jego rodzice. Ten pierścionek. Jego twarz na zdjęciu z zaręczyn. A teraz to.
— Ale przecież ślub za dwa miesiące…
— Właśnie dlatego pytam teraz: czy ty jesteś pewna? Czy naprawdę tego chcesz?
Kinga siedziała długo, wpatrując się w stygnącą herbatę. W końcu podniosła głowę.
— Mamo, ja go kocham… ale czuję, że nie mogę mu ufać.
— W takim razie sama znasz odpowiedź.
Tego wieczoru Kinga zadzwoniła do Tomka. Długo rozmawiali. Potem, tuż przed północą, do Lidii przyszła wiadomość:
— Ślubu nie będzie.
Lidia wypuściła powietrze, którego nieświadomie wstrzymywała przez wiele tygodni. Nie było triumfu, nie było ulgi — był smutek i ciężar, które dopiero miały opaść.
Miesiąc później Kinga dostała służbowy mail. Jej aplikacja na roczne stypendium w Lizbonie, złożona pół roku wcześniej i kompletnie zapomniana w wirze przygotowań weselnych, została rozpatrzona pozytywnie. Lidia pomogła jej spakować walizki.
Na lotnisku Kinga mocno przytuliła matkę.
— Wrócę inna. Obiecuję.
— Wracaj taka, jaka chcesz być. Byle szczęśliwa.
Lidia stała przy szybie i patrzyła, jak samolot odrywa się od pasa startowego, zmniejsza się, aż w końcu rozpływa w czystym błękicie. Dopiero wtedy pozwoliła sobie na łzy.
W grudniu Kinga przesłała zdjęcie z nadmorskiej kawiarni w Cascais. Siedziała przy stoliku, śmiejąc się z czegoś, z włosami rozwianymi przez wiatr, a obok niej młody Portugalczyk o ciepłych, zielonych oczach wyciągał ku niej dłoń. Tym razem w jego uśmiechu nie było cienia.
